Οξέα, Βάσεις, Άλατα (A random Q&A), #1



- Είσαι ακόμα εδώ γύρω;
- Και βέβαια. Από εκείνο το πρωί που ξύπνησα και αισθάνθηκα τη σπονδυλική μου στήλη διαφορετική. Σίγουρα η διάμετρος της είχε αυξηθεί σημαντικά, αλλά μακάρι να ήταν μόνο αυτό. Το πάλαι ποτέ οστικό υλικό της έμοιαζε πλέον να έχει αλλοιωθεί σε κάτι μαλακό και ελαστικό, προσομοιάζοντας σε κάτι που συντίθεται από κάποια χημική ένωση με πολύ χαλαρούς δεσμούς μεταξύ των μορίων της. Μετά ένιωσα την κίνηση. Δεν ήταν ένας άγριος σπασμός ούτε μια απότομη συστροφή αλλά περισσότερο ένα απαλό κυμάτισμα, ένας έρποντας παλμός αυτής της νέας εύπλαστης μάζας η οποία τώρα ελικοειδώς εκτεινόταν στη θέση της ραχοκοκκαλιάς που κάποτε διέσχιζε την πλάτη μου. Συναισθηματικά, εξέφραζε κάτι το ύπουλο, το υποδόριο και το υπομονετικό. Μου πήρε λίγες ώρες να καταλάβω ότι η κυματοειδής ταλάντωση του άξονα που στήριζε το σώμα μου παρέμενε ανεπηρέαστη από τη λειτουργία της αναπνοής, τις κινήσεις ή την ψυχική μου διάθεση. Χρειάστηκε λιγότερο από μια μέρα για να συνειδητοποιήσω ότι ο πρωτόγνωρος σφυγμός θα με συντρόφευε εσαεί. Ήταν οριστικό. Προσπάθησα να το δω θετικά, να το σκεφτώ απλά ως άλλη μια παράμετρο στην εξίσωσή μου, ένα επιπλέον όργανο στη συμφωνία μου, μια ακόμη τονικότητα στην παλέτα μου αλλά δεν έγινε επουδενί εφικτό κάτι τετοιο. Μια άγνωστη μάζα είχε αποφασίσει να με διαπεράσει, κλέβοντας ή εξαϋλώνοντας τα παλιά μου κόκαλα και να με μετατρέψει στο προσωπικό της εκκρεμές στο εξής. Η μόνη ουσιαστική ικανοποίηση που έπαιρνε από μένα ήταν το να με κινεί. Δε μου απομυζούσε τις δυνάμεις, ούτε με έκανε να αφηνιάζω ή να αυτοκαταστρέφομαι με κανένα τρόπο. Η μετριοπάθεια και η απλοϊκότητα των σκοπών αυτής της κινητήριας οντότητας μέσα μου με εξόργιζε. Αδυνατούσα να ανιχνεύσω έστω και μια ρανίδα δράματος, κάποιο ψήγμα εκδίκησης ή έστω ένα απώτερο πλάνο δοξασμένου μεγαλείου μέσω της χρήσης του σώματός μου από τον ξένο. Ο παρασιτικός ταλαντωτής μου ήταν ακριβώς ότι κυριολεκτικά υποδήλωνε ο τίτλος του. Χωρίς περιθώρια για ποίηση ή οραματισμό, είχα στα χέρια μου ή μάλλον στην πλάτη μου, ένα αντίδοτο σε όλες μου τις απελπισμένες απόπειρες να προσεγγίσω τα ιδανικά της βουδιστικής ακινησίας. Χρόνια μετά, διάγω ακόμα το βίο μιας καλοβιδωμένης λάμπας, που πραγματικά φωτοβολεί ρυθμικά από μέσα προς τα έξω και όλοι θεωρούν ότι αυτό υπήρξε αποτέλεσμα προσωπικής επιλογής.  

Hail the Captain and Thy Guard


Δεν ήξερε καν τί σημαίνει ανηχοϊκός θάλαμος. Δε μπήκε ούτε στον κόπο να υποθέσει, από την ετυμολογία. Καμιά φορά το μόνο που απομένει είναι η ποιότητα χρήσης της εργονομίας της γλώσσας. Υπάρχει ασφαλώς και η λυρική σκοπιά του ζητήματος, το να ζωγραφίζεις το χρόνο με λέξεις και λοιπή υδαρή φρασεολογία. Αλλά εδώ μιλάμε για εκτίμηση της μηχανολογικής ομορφιάς της σύνταξης, της κατασκευαστικής πληρότητας της γραμματικής, μιλάμε για τα σκίτσα με τα γρανάζια του ντα Βίντσι και όχι για την κυρία με την ερμίνα. Η παλμική μελωδία στην άρθρωση ενός σκελετού και η αυτοτελής ηδονή που εμφιλοχωρεί σε οποιαδήποτε ακολουθία νοήματος ή αίσθησης. Δυνάμει γεγονότα ακόμα και σε κενό ήχου.

Το να σου αρέσουν τα πάντα με μια φιλοπερίεργη ορμή, έγραφε ένας κάπως αμφισβητούμενος μοναχός την εποχή της παρακμής των ιπποτών στην ηπειρωτική επικράτεια, μπορεί να σε οδηγήσει με νυστερική ακρίβεια στη μανία, κι έπειτα στην ανάγκη ειδικών υποστηριγμάτων για τα βλέφαρα, τα φρύδια και τις γωνίες του στόματος προκειμένου να μην ενσωματωθούν σε ένα ενιαίο μείγμα για μελλοντικά σπασμένα κεραμικά.

Ένας ηπατικά και σεξουαλικά άγαρμπος ποιητής, κάτοικος μιας επίπεδης πόλης- ταψί την αποκαλούσαν- μια φορά με είχε συμβουλέψει μέσω τηλεφώνου να μη χρησιμοποιώ καθόλου επίθετα και στη συνέχεια μια δασκάλα σαξοφώνου να μη φοράω τόσο ροζ εκτός αναλογιών. Το βασικό μου πρόβλημα συχνά παρεξηγείται ως μέλημα: θυμάμαι τα πάντα. Κανένα ηθικό δίδαγμα γύρω από αυτήν την αμετροέπεια μνήμης.

Είσαι ανισοτροπικός. Αυτή είναι η κρίση μου για σένα. Έστω ότι θέλεις να κοιτάξεις κάτι. Είναι αδύνατο να συμβεί εάν δεν αποφασίσεις πρώτα πώς θα το αναπαραστήσεις. Η κεντρική προοπτική συνιστά μια ασφαλή επιλογή από την Αναγέννηση ακόμα. Αλλά δεν αρκεί ως προϋπόθεση. Πρέπει συμπληρωματικά να επιλέγεις οπωσδήποτε ένα ή περισσότερα σημεία φυγής και ένα επίπεδο του ορίζοντα- ανεξαρτήτως του θέματος που μελετάς. Εσύ, αντιθέτως, πελαγοδρομείς ανάμεσα στις φυσιογνωμικές ιδιαιτερότητες του εκάστοτε οπτικού φαινομένου και όταν κουράζεσαι επαναπροσδιορίζεις αλλεπάλληλα το σύστημα αναπαράστασής σου. Έτσι σου διαφεύγουν οι στοχεύσεις και απομένεις με την ανασφάλεια, καθώς αναπόφευκτα, εν τέλει, συμπεριλαμβάνεις και τον εαυτό σου στη διαδικασία. Είσαι τόσο ανισοτροπικός.

Επίσης. Αυτό, όλο το φρικαλέο προηγούμενο και ό, τι τρομακτικό θα επακολουθήσει, δεν είναι κώδικας.


Το δωδεκαλογικό προσκέφαλο της Αδερφής Αγαύης


Όταν έγινα δεκτή στη μονή, μου παραχωρήθηκε κατευθείαν το κελί της και μαζί το καθήκον να το καθαρίσω από τα υπάρχοντα της προσφάτως εκλιπούσης. Στο κομοδίνο εντόπισα ένα ζευγάρι χειρουργικά μαύρα γάντια, μια δαχτυλήθρα και γυμνό καρούλι κλωστής. Κάτω από το μαξιλάρι βρήκα ένα συνταγολόγιο για φαγητά με ρίζες. Στην πίσω πλευρά του σκληρού εξωφύλλου του, έγραφε αυτά με μολύβι.

Όταν κάτι φαίνεται διαφορετικό από αυτό που περίμενες, υπερβολικά μεγάλο λόγου χάρη, ή λάθος χρώμα, καλό είναι να το αγγίζεις για να βεβαιώνεσαι ότι είναι αληθινό.

Μην ανησυχείς όταν δε λαμβάνεις την προσοχή που θα ήθελες από κάποιον και κυρίως μην το γνωστοποιείς, καθότι είναι απόλυτα διασταυρωμένο ότι δεν πρόκειται να τη λάβεις από κανέναν ούτως ή άλλως, επομένως η ευθύνη θα ήταν άδικο να επιρριφθεί σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο.

Η αναμονή του θανάτου είναι η μισή αρχοντιά.

Μη φαντάζεσαι ποτέ όλα τα πράγματα ως ίσα.

Για κάθε φορά που θεωρείς κάτι αξιοπερίεργο καθιέρωσε έναν μικρό φόρο απέναντι στον εαυτό σου.

Μην παραβλέπεις ποτέ τις διαστάσεις του κενού ανάμεσα στις λέξεις και ακόμα περισσότερο ανάμεσα στα γράμματα. Αυτές μετράνε.

Τα φρύδια αποτελούν απολήξεις δύο μυών και επιτελούν μια συγκεκριμένη λειτουργία την οποία χρήσιμο είναι να μην ξεχνάς.

Μην παύεις ποτέ να αναζητάς κήπους όπου ομάδες γατών έχουν εγκατασταθεί προσωρινά χρήζοντάς τους καταφύγια. Αποτελούν τα ιδανικότερα κρησφύγετα από τον κυνισμό.

Η διαφορά κλίμακας επενδύει τα πραγματικά περιβάλλοντα με αίγλη.

Μην αφήσεις να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να κοιτάξεις κάποιο κακτοειδές φυτό για ένα γενναιόδωρο χρονικό διάστημα.

Σε κάποια μήκη και πλάτη ορισμένων κόσμων οι δάσκαλοι σκοτώνουν υποχρεωτικά τους μαθητές τους με αιμοσταγείς μεθόδους. Μείνε σε επαγρύπνηση και αναρωτήσου συχνά για το ρόλο σου, τις συντεταγμένες και τα όπλα σου.

Μη σέβεσαι ποτέ ανθρώπους που αλληγορικά προσομοιάζουν πίνακες περιεχομένων οι οποίοι αναγράφουν τον εαυτό τους χωρίς σελιδαριθμητική παραπομπή ή με παραπομπή στη σελίδα μηδέν. Δεν υπάρχει αρκετός χώρος για όλους μας. 

Sunday best trappings, #4


Δεν έχω αρχίσει να το χάνω
Δεν το είχα ποτέ

Αντώνης Μανουσάκης (Βδέλυγμα)

Το όνομά μου δεν το άκουσα ποτέ κανονικά. Δε θυμάμαι ούτε μια μέρα ως παιδί που να γύρισα στον ήχο του δικού μου ονόματος. Πριν από μένα είχε γεννηθεί ένα κοριτσάκι που πέθανε στα δύο από ερυθρά. Μου έδωσαν το ίδιο όνομα με εκείνη τελευταία στιγμή. Η μάνα μου βέβαια εκ των υστέρων μαράζωνε να το ακούει οπότε με φώναζε αλλιώς. Αυθαίρετα μου κόλλησε ένα τυπικό της εποχής της γυναικείο προσωνύμιο από αυτά τα δυναμικά, που τονίζουν το ωμέγα στη λήγουσά τους. Σιγά σιγά ανεξαιρέτως όλοι ξέχασαν πώς με λέγανε. Ακόμα και όταν συναντώ στο δρόμο γνωστούς από την παλιά μας γειτονιά με αποκαλούν με τον φυτευτό μου τίτλο, τον επικολλημένο διορθωτικά πάνω στα σημαινόμενα του γνήσιου. Η βαρύτητα του σινιάλου προσφώνησης ενός πράγματος ή μιας κατάστασης είναι τόσο επιβλητική, που ακόμα και τα ισχυρότερα αντιισταμινικά φάρμακα μπορούν να αποδειχθούν ανεπαρκή. Επί χρόνια διατυμπάνιζα τη βίαια αλλεργική μου αντίδραση που ελλοχεύει κάθε φορά που κάποιος θα μεταχειριζόταν το αυθεντικό μου όνομα για να με καλέσει. Αποπειράθηκα ακόμα και να βρω υποκατάστατα ιδεολογικά στηρίγματα για αυτήν μου τη στάση. Για μια ορισμένη περίοδο υποστήριζα σθεναρά την πανωνυμία, αλλιώς αρνητική ανωνυμία, σύμβαση κατά την οποία όλα τα ονόματα χαρακτηρίζουν όλα τα πρόσωπα και η διάκριση μεταξύ τους επιτυγχάνεται με άλλα μέσα όπως ο επιτονισμός, η άρθρωση και η απεύθυνση της εκάστοτε χειρονομίας. Όταν κουράστηκα από αυτό το σημειολογικό χάος, συνασπίστηκα με τους "Γορίλες της Κλιτικής", μια ομάδα αναρχικών ακτιβιστών που κλέβουν ονόματα σε πακέτο με τα ιστορικά αποτυπώματα και τα λοιπά κοινωνιολογικά χαρακτηριστικά τους από την Παγκόσμια Τράπεζα Ονομάτων και τα αναδιαμοιράζουν σε άτυχους ή άπορους "δυσώνυμους" όπως εγώ. Φιλότιμη αλλά ριψοκίνδυνη κίνηση που δεν άργησε να με κάνει να αισθανθώ ανικανοποίητη και ηθικά καχύποπτη. Επομένως προχώρησα σε μια ομοιοπαθητικής προσέγγισης θεραπεία: ενστερνίστηκα θερμά σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και της επικοινωνίας μου το αρχικό ενοχλητικό για μένα όνομα, κάτι που στους περισσότερους φάνηκε σαν ένα σκέτο καπρίτσιο, μιας που ποτέ τους δεν είχαν λάβει γνώση του οικογενειακού παρασκηνίου και της ψυχολογικής μου τοποθέτησής απέναντι σε αυτό. Δεν λειτούργησε ούτε αυτή η μεθόδευση οφείλω να ομολογήσω. Κουβαλώ έτσι τόσον καιρό εκτός από το καθομιλουμένο μου και ένα νεκρό όνομα, και εξακολουθώ να θλίβομαι κάθε φορά στο δικαστήριο όταν απροειδοποίητα με προσαγορεύουν με το επίσημο, τουτέστιν αυτό της κατ' επίφασιν αλησμόνητης ανήλικης νεκρής. 

Sunday best trappings, #3


Η αφήγησή του μας διαπερνά και η θλίψη της μας διαποτίζει παράλογα. [...] Στην ουσία ο Φατ έλεγξε το μυαλό του και το βρήκε ελαττωματικό. Έπειτα, με τη χρήση εκείνου του μυαλού, έλεγξε την εξωτερική πραγματικότητα, αυτό που αποκαλείται μακρόκοσμος. Κι αυτόν τον βρήκε ελαττωματικό. [...] Η σύμπλεξη του ελαττωματικού εργαλείου με το ελαττωματικό αντικείμενο είχε σαν αποτέλεσμα άλλη μια τέλεια κινέζικη δακτυλοπαγίδα. 

Philip K. Dick

Αυτός τουλάχιστον έλεγε ότι προσπαθούσε. Άνοιγε την πόρτα σε κάθε δωδεκάχρονο που εμφανιζόταν χαράματα με τα δόντια στη χούφτα και τα παπούτσια γυαλισμένα. Αυτός με καμπούρα και θολά γυαλιά, τροφές στα ούλα και κάπου παραχωμένο κάτω από τον καναπέ το όπλο. Η φιλοξενία δεν είναι άλλη μια δραστηριότητα, είναι συνθήκη ύπαρξης για τη φυλή του. Του κοστίζει ανυπολόγιστα πολύ η στέρησή της, παράλληλα με το αυτονόητο της ανταπόδοσης που δεν καταδεχόταν ασφαλώς ποτέ. Αποτελεί φυσική ανάγκη του το να δέχεται επισκέψεις. Εκφράζεται ως οργανική του επιθυμία το να περιμένει, να προετοιμάζεται, να καταπιέζεται συντροφικά, να αποχαιρετάει μελαγχολώντας και έπειτα να βιώνει σε βρόγχο όλη την επανάληψη προσμονής, ταπείνωσης και ερημιάς. 

Προσφέρθηκα να συμμετάσχω σε μια στιγμή κυκλοθυμίας. Του δώρισα ένα μικρό κουτί γεμάτο βαμβάκι. Του άρεσε όπως κάθε τι ελαφρύ, μαλακό και στεγνό. Το δωμάτιο μύριζε μέταλλο και ευκολία στο γούστο. Κεράστηκα αέρα και καπνό, όχι γενναιόδωρα. Άρχισε να επιδεικνύει τα λάφυρα όπως περνούσε το βράδυ, σκελετοί γυαλιών και τράπουλες, συλλογές από άλλες συλλογές, κορδόνια με κόμπους, παλιά μαλλιά και επίπεδες κυκλικές μεμβράνες. 

Στην αρχή έπληττα αλλά μετά επικεντρώθηκα στις φύτρες των μαλλιών του και σταδικά οπισθοχώρησα στη συζήτηση. Ακουμπώντας τες μία μία ένιωθα να εισχωρούν μικρές λεπίδες στις ρώγες των δαχτύλων μου. Η αίσθηση ήταν συναρπαστικά αιχμηρή. Μου επέτρεψε να διαπράξω την ίδια κίνηση ελλειπτικής τροχιάς με την παλάμη βυθισμένη στο κεφάλι του για ώρες. Απορροφημένη, ένιωθα σχεδόν προνομιούχα. Είχε μισοκλείσει τα βλέφαρα και μιλούσε με σποραδικές αναλαμπές. Θυμόταν ορισμένα χρώματα τα δικαιώματα των οποίων επιδίωξε κατά καιρούς να διεκδικήσει νομικά. Τον χτένιζα με χέρια υπνωτισμένα ώσπου βγήκαν οι πρωινοί αρουραίοι απ'τα συρτάρια της κουζίνας και μου υπενθύμισαν να αναδυθώ από το μούδιασμα προς το ημίφως χωρίς να χαιρετίσω. 

Μπορώ να πω ότι δεν αποκόμισα απολύτως τίποτα από την εσπερινή μας αλληλεπίδραση. Γέλασα όμως μέχρι δακρύων στο δρόμο της γυρισμού με τα αλλοιωμένα μου δακτυλικά αποτυπώματα και αποφάσισα να την επαναλάβω. 

Sunday best trappings, #2



Let's forget about tomorrow
Let's forget about tomorrow
Let's forget about tomorrow for tomorrow never comes

Norman Newell


Εδώ που βρεθήκαμε όλες οι σημαίες είναι γκρίζες. Τηλεφωνήσαμε στους υπεύθυνους και μας απάντησαν με αγένεια ότι είναι αναρμόδιοι να δίνουν συντεταγμένες. Το πρόβλημα εξαρχής ήταν ότι σε αυτή τη φάση της ψυχολογίας μας δεν μας ευεργετεί η ασυνέχεια ούτε η άγνοια. Και να που ακριβώς τώρα φτάσαμε. Για άλλη μια φορά βρίσκουμε τους εαυτούς μας να στραβώνουν κι άλλο τις ήδη στραβές πινακίδες και να κλωτσάνε παμπάλαια μπουκάλια από πράσινο πλαστικό. Αδύναμοι και απροσανατόλιστοι ουρανοί εκτείνονται γύρω από τα ανακατεμένα μαλλιά μας, όλο δείχνει ότι θα μπορούσε να μας πιάσει βροχή και όλο διαψεύδεται, οι ώμοι μου είναι πεσμένοι μπροστά και το κορδόνι σου λυτό εδώ και αρκετά χιλιόμετρα. Ωστόσο κοίτα. Παρακάτω στο δρόμο φαίνονται δύο φουγάρα και ταμπέλες που τη νύχτα ίσως φωτίζουν με νέον μεταφέροντας κάποιο μήνυμα σε γραμματοσειρά μαγκνέτο. Προσπαθώ εξαντλητικά πολύ και το βλέπεις. Δεν έχω καμία απολύτως διάθεση να συνεχίσω να σου μιλάω αλλά παριστάνω το ζηλωτή εξακολουθώντας το περπάτημα λίγο πιο μπροστά από σένα και κάνοντας τη χωρίστρα των μαλλιών μου προς την πλευρά σου. Μην ανησυχείς, μπορώ ακόμα να αλλάξω αυτό που θέλω ώστε να ταιριάζει με αυτό που τυχαίνει να είσαι. Η γεύση του φαγητού σε όποιο μέρος και αν πηγαίνουμε, εξαρτάται κατά κάποιον τρόπο από τη σειρά με την οποία τρώγεται. Γι' αυτό δε μπορώ να πάω πουθενά χωρίς εσένα. Άλλα πέντε χιλιόμετρα και γυρνάμε πίσω. Η άσφαλτος το μεσημέρι εξατμίζεται και κολλάει στο δέρμα του προσώπου, φράσσει τους πόρους, μπλοκάρει τους γευστικούς κάλυκες και στομώνει την εσωτερική γωνία των ματιών. Προχωράμε ακόμα.

Sunday best trappings, #1


Στις εξιστορήσεις της ζωής σου συχνά ανταποκρίνομαι με ρίγη στη ραχοκοκκαλιά

Λένα Πλάτωνος

Το πρωί παρευρεθήκαμε σε μια κηδεία. Ο νεκρός ήταν άγνωστός μας ωστόσο εσύ φορούσες σκούρο κοστούμι κι εγώ ένα μαύρο σατέν φόρεμα, πολύ παλιό, που δεν το είχα ξαναφορέσει και το κρατούσα για μια τέτοια συγκυρία. Φαινόμασταν επίσημοι και ταιριαστοί, αισθανόμασταν όμορφοι και αδιάφοροι ο ένας για τον άλλο, αρκεί να προχωρούσαμε δίπλα δίπλα. Ο υπόλοιπος κόσμος φορούσε καπέλα και κρατούσε ομπρέλες, πλανιόταν μια λύσσα για προστασία από την κοσμική ακτινοβολία ανάμεσα στους καλεσμένους, την οποία αναγνωρίζαμε αλλά είχαμε αμοιβαία απορρίψει. Δεν έβρεχε, δεν είχε ήλιο και τα σύννεφα δεν είχαν κάποιο ιδιαίτερο χρώμα ή σχήμα. Πριν την έναρξη της ακολουθίας, ο προκαθήμενος προφασιζόμενος εξάρτηση από τη δικλείδα ενός παραδοσιακού όρκου σιωπής, ζήτησε από όλους να βγάλουν τα δόντια τους και να τα αποθέσουν στο εξατομικευμένο τασάκι που είχε προβλεφθεί για τον καθένα. Σχολιάσαμε πικρόχολα αλλά διακριτικά την εργονομία αυτού του αμήχανου σκεύους και ακολουθήσαμε τις οδηγίες. Ένιωσα μια ηλεκτρική τάση ασφάλειας ανάμεσα στις ωμοπλάτες καθώς σε κοίταζα να διατρέχεις με τη γλώσσα τα πάνω ούλα σου και απέστρεψα αμέσως το βλέμμα. Έπειτα ο υπεύθυνος, επικαλούμενος την ιερότητα του χώματος όπου θα τελούνταν η ταφή, μας προσκάλεσε να βγάλουμε τα παπούτσια μας όπως και υπάκουα κάναμε. Ανυπόδητοι και χωρίς δόντια εισήλθαμε από μια στενή χορταριασμένη πύλη στο πεδίο της τελετής. Το έδαφος ήταν πλημμυρισμένο από ώριμα κεράσια, κι ας μην ξεχώριζε ούτε ένα δέντρο στον περιφερειακό ορίζοντα. Υποθέσαμε ότι αποτελούσαν μέρος της σκηνογραφίας και πατήσαμε πάνω τους πρόθυμα. Οι γάμπες, τα μπατζάκια, οι ποδόγυροι και οι άκρες από τα μπαστούνια, μετά από μερικά βήματα είχαν μουσκέψει αν και ο κόκκινος χυμός εν γένει δεν ξεχώριζε στα μαύρα φόντα. Πλησιάσαμε στο σκάμμα καθώς σμήνη από έντομα είχαν αρχίσει να μας περιτριγυρίζουν και να μας τσιμπάνε στα ακάλυπτα βρεγμένα μέλη. Χωρίς έκπληξη διαπιστώσαμε ότι η κάσα είχε μορφή κλεψύδρας και αστειευτήκαμε με το επιφανειακό και το προβλέψιμο μιας τέτοιας χειρονομίας. Στο λάκκο μαζί με το φέρετρο οι συγγενείς μάς ενθάρρυναν να τοποθετήσουμε ότι βαρύτερο κουβαλούσαμε μαζί μας. Άρχισαν οι παρευρισκόμενοι να ψάχνουν στις τσέπες τους ανήσυχοι, επικράτησε ένας εφήμερος πανικός. Εμείς κατάλληλα προετοιμασμένοι, δεν πτοηθήκαμε και τολμηρά ρίξαμε πρώτοι από ένα μικροσκοπικό μεταλλικό βαρίδιο ο καθένας μέσα στην τρύπα. Δεν κοιταχτήκαμε συνωμοτικά παρόλο που ταυτόχρονα φανταστήκαμε ότι συνέβη. Ακολουθώντας το παράδειγμά μας, ξεκίνησαν και οι άλλοι να πετάνε μέσα στον τάφο ξύστρες, νομίσματα, πρόσθετα μέλη, αλυσίδες, αμόνια- μινιατούρες, άγκυρες, αγκράφες, τιάρες, κλειδαριές, τακούνια. Παραδόξως δε διακρίναμε καθόλου κλειδιά και όπλα στα συμπαρομαρτούντα, όταν στο τέλος σκύψαμε για να ατενίσουμε το ωραίο μικροπεριβάλλον που είχε δημιουργηθεί έξι πόδια χαμηλότερα από τα λερωμένα πέλματά μας. Δεν ακούστηκαν ύμνοι, χαιρετισμοί ή ψαλμωδίες, δεν αναγνώστηκε κάποιος επικήδειος. Ακολουθώντας τα κενά ανάμεσα στα κεράσια εντοπίσαμε το δρόμο προς τα πίσω. Το πλήθος σκόρπισε κατευθείαν. Αμφιβάλλω αν θυμήθηκαν να παραλάβουν τα δόντια ή τα παπούτσια τους. Γυρίσαμε στο σπίτι. Δε βγάλαμε τα παπούτσια μας και δε χαμογελάσαμε. Θυμήθηκα ότι όλη αυτή την ώρα κάπου πονούσα. Η δεξιά μου παλάμη ήταν πρησμένη, με πέντε σημειακές μελανιές· η αριστερή δικιά σου επίσης. 

Nugatory Ragas and Sagas, #4


Yes you are, my love, the astronaut
Crashing in the name of science
Just my luck they found your upper half
It's a very nice reminder
It's a very nice reminder

Amanda Palmer

Να κοιτάς τα χέρια σου όσο περισσότερες φορές μπορείς μέσα στη μέρα. Να τεντώνεις τις παλάμες ανοιχτές προς τα πάνω και να τις παρατηρείς σχολαστικά. Έτσι ίσως γλιτώσουμε. Εννοώ, μπορεί και να καταλάβουμε πότε κάτι δεν θα πηγαίνει καλά. Η εσωτερική πλευρά των δαχτύλων είναι το πρώτο δέρμα που παραμορφώνεται σε περίπτωση που συμβεί κάτι. Εμείς θα το μάθουμε έγκαιρα, δε χρειάζεται να σε πιάνει πανικός. Επιπλέον, θα είμαστε μαζί. Μόλις αντιληφθούμε κάποια αλλοίωση, το πλάνο παραμένει το γνωστό: πηγαίνουμε στο κρεβάτι, σκεπαζόμαστε μέχρι πάνω με την κουβέρτα, ασφαλίζουμε τις άκρες της και τις γωνίες κάτω από τα σώματά μας, και τους αφήνουμε να περάσουν κανονικά από πάνω μας με τα μικρά τους σουβλερά ποδαράκια. Αυτό ίσως κρατήσει μία ή δύο εποχές, αλλά εντωμεταξύ θα έχουμε γνωριστεί τόσο καλά μεταξύ μας σε αυτό το περιβάλλον, παρά τη σχετική έλλειψη αέρα. Έπειτα όλα θα ξαναγίνουν πεπερασμένα.