Μαζούτ (οδηγίες προς νεοσύλλεκτο), #2


Η βρύση ξεκίνησε να μου λέει ψέματα ξανά. Ο νιπτήρας δεν με αφήνει ούτε να τον πλησιάσω έχοντας περιτειχιστεί από σωρούς πιάτων και ας μη μιλήσουμε καν για τα ποτήρια. Αυτά έχουν γίνει ευθέως επιθετικά προς τα δάχτυλά μου. Εν τω μεταξύ πασχίζω αλλά δε μπορώ να θυμηθώ ποιά ήταν η στρατηγική μου απέναντι στα ντουλάπια της κουζίνας: υποκριτική συνθηκολόγηση ή ξεδιάντροπη πρόκληση σε αιμοτοχυσία; Καλά θα κάνω να αποφασίσω γρήγορα, μιας που το ψυγείο πλέον δεν κρύβει την αποδοκιμασία του απέναντί μου μαγγώνοντας την πόρτα ειδικά αργά το βράδυ. Και το χειρότερο είναι ότι ασκεί άμεση επιρροή στο πλυντήριο, το οποίο αρνείται ανοιχτά να λειτουργήσει για λογαριασμό των ρούχων μου.Το κρεβάτι εξακολουθεί να με ρωτάει επίμονα πότε θα γυρίσει εκείνη, ενώ η λάμπα του υπνοδωματίου ανταποκρίνεται στο διακόπτη με χρονοκαθυστέρηση δεκαπέντε λεπτών, ίσα ίσα για να πετάγομαι τρομαγμένος από την καρέκλα μου κάθε τόσο. Η καρέκλα τουλάχιστον νομίζω ότι είναι ακόμα μαζί μου, αν και δεν αποκλείω να επηρεαστεί αργά ή γρήγορα από την εχθρική στάση των ηχείων και των δίσκων. Έχουν ξεκάθαρα συνασπιστεί με την παράταξη της κουζίνας και ο χώρος γύρω τους έχει μετατραπεί σε γκρίζα ζώνη. Πάλι καλά λέω που μου έχει μείνει και το γραφείο, έστω και χωρίς τα βιβλία. Διστάζω να τα πλησιάσω πλέον από τότε που η βιβλιοθήκη τάχθηκε υπέρ του κρεβατιού, γέρνοντας προς αυτό και γδέρνοντας αλύπητα τον τοίχο. Όχι, αυτό τουλάχιστον το ξέρω, οι τοίχοι είναι μαζί μου. Για το τασάκι θα ήθελα να πίστευα το ίδιο, αλλά δυστυχώς δεν πάνε πολλές μέρες από τότε που το βρήκα να κρύβεται ανάμεσα στους δίσκους μου. Από την άλλη, σκέφτομαι, υπάρχει και το χαλί. Όμως, ποιός μπορεί να είναι σίγουρος για την εμπιστοσύνη του όταν μπαίνοντας στο δωμάτιο κάθε φορά με κάνει να σκοντάφτω στην ίδια γωνία του; Εν πάσει περιπτώσει, προσωπικά εκτιμώ τη στάση που έχουν έως τώρα κρατήσει τα πλακάκια του μπάνιου. Ψυχρή αλλά καθόλου μεροληπτική. Εξακολουθούν να δέχονται τα πέλματά μου υγρά ή στεγνά στην επιφάνειά τους, χωρίς ωστόσο να τους περισσεύει ποτέ μια παρηγορητική κουβέντα ή ένας αισιόδοξος χαιρετισμός στον αγώνα μου. Είναι αλήθεια, πρόκειται για μοναχικό αγώνα. Ειδικά, αν αναλογιστεί κανείς ότι ακόμα και τα οστά μου αποφεύγουν να συμπαραταχθούν μαζί μου. Το μυικό σύστημα από την άλλη, δεν με έχει εντελώς εγκαταλείψει, αλλά εάν συνεχίσει αυτή την ανησυχητική ουδετερότητα, πολύ φοβάμαι πως θα πάρει το δρόμο που πήραν τα μαλλιά και τα νύχια μου, από την αρχή αυτού του πολέμου, όταν φοβισμένα κόλλησαν στην κουρτίνα και έπειτα συνασπίστηκαν με το χαλί. Δεν τα παρατάω όμως. Θα συνεχίσω με ό,τι έχω, είναι πολύ αργά για να οπισθοχωρήσω. Εξάλλου το παράθυρο αλλά και τα πόμολα μου έχουν εκδηλώσει ανοιχτά την αλληλεγγύη τους. Έχω μέσα μου όλη τη θέληση για να μην παραδοθώ και να παλέψω μέχρι τέλους. Βέβαια, τώρα τελευταία ο ανεμιστήρας  και οι μπρίζες διαδίδουν μια φήμη που με κάνει να παραλύω από το φόβο μου: το ουίσκι έχει συνάψει μυστική συνθήκη με τα λευκά χαρτιά και συνωμοτούν με το σεντόνι εναντίον μου. Αν όντως συμβαίνει κάτι τέτοιο είμαι προετοιμασμένος για σφαγή. Δεν έχει νόημα να το σκέφτομαι άλλο.

Μαζούτ (οδηγίες προς νεοσύλλεκτο), #1


Ξάπλωσέ τον μπρούμυτα. Στήριξε το λαιμό του σε μια πέτρα και χτύπα τον με το τακούνι σου στο σβέρκο. Έτσι θα του διαλύσεις τα σαγόνια. Μην τον αφήσεις να σκουπίσει τα αίματα. Μετά δέσε τον σε μια καρέκλα απέναντί σου και πάρε τη σακούλα νούμερο 3. Διάλεξε από μέσα τα πιο μεγάλα αφρώδη ζαχαρωτά και ξεκίνα να μασάς λαίμαργα. Κάνε μεγάλες κυκλικές κινήσεις με το στόμα. Δείξε πόσο ευφραίνονται τα δόντια σου καθώς βυθίζονται στη μαλακή μάζα. Όταν θα έχεις καταπιεί και την τελευταία μπουκιά πλησίασε τον. Με τα δάχτυλά σου εισχώρησε ανάμεσα στην κατεστραμμένη οδοντοστοιχία του και κράτα την ανοιχτή. Ξεκίνα να γλείφεις αργά τα ούλα, τα χείλη και τα κομμάτια της γλώσσας του. Αυτό ήταν. Από εδώ και πέρα διάλεκτός σας έχει γίνει η ζάχαρη.

Nespereira (Τα χρονικά της Κανειίας χώρας), #4


Θα ‘θελε κάποιος να της μιλήσει,
και σχεδόν φοβάται ότι εγώ
θα τη διαπράξω ετούτη την απρέπεια.
Ezra Pound

Οι κάτοικοι στην Κανειίας Χώρα έχουν φλέβες όχι μόνο εσωτερικά αλλά και επιδερμικά. Για την ακρίβεια, το ίδιο συμβαίνει με όλα τα αντικείμενα. Διασχίζονται από λευκές φλέβες, μέσα στις οποίες κυκλοφορεί το αέριο που ευθύνεται για τη χαμηλή θερμοκρασία κάθε σώματος. Ένα αγόρι χαϊδεύει τις ραβδώσεις μιας μπάλας. Ένας άνδρας ψηλαφίζει τις ρίγες ενός φορέματος. Ένας γέρος περνάει διαγώνια μια φρεσκοβαμμένη διάβαση. Το δικό μου τετράδιο ήταν χωρίς γραμμές ωστόσο.

Nespereira (Τα χρονικά της Κανειίας χώρας), #3


Ένας τρόπος για να περιορίσεις την πρόσληψη αέρα είναι να τρυπήσεις τη μύτη σου πολλές φορές. Έχοντας μια μύτη γεμάτη οπές, ο αέρας διαφεύγει πριν προλάβει να εισέλθει στην αναπνευστική οδό. Έτσι πεθαίνεις από ασφυξία. Η αμοιβαία διάτρηση των ρουθουνιών με χοντρές βελόνες αποτελεί συνήθη τρόπο συντροφικής αυτοκτονίας στη  Κανειία χώρα και από εκεί προέρχεται η συνυποδηλωτική της διατύπωση στην παροιμία  "όπου σκοτώνονται οι εραστές, μην ψάχνεις για κλωστή".

Nespereira (Τα χρονικά της Κανειίας χώρας), #2


Like a barrel of dread

You are hovering 'round my head

If only you could try to resist
Come now, won't you try to forget

Steadfast and true
Gentle are few
When everything just slips away

Shannon Wright


Στην Κανειία χώρα, εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχουν δάκρυα, υπάρχουν πετρώματα. Το κολλώδες διάφανο υγρό υλικό από το οποίο συντίθενται σκληραίνει μερικές ώρες μετά την έκκρισή του από τους δακρυγόνους αδένες. Τα απολιθώματα μονιμοποιούνται ως χαρακτηριστικά των προσώπων καθώς συσσωρεύονται στις κοιλότητές τους και μετατρέπονται σε ασύμμετρες μάζες. Κάθε κεφάλι προσομοιάζει, έτσι, σε ημισχηματισμένο δείγμα πολύτιμου λίθου. Τα υλικά αυτών των πετρωμάτων είναι διαπερατά μόνο από το φως. Ορισμένοι σπεύδουν να τα αποκολλήσουν από τις στοιβάδες του δέρματος τους πριν καν στερεοποιηθούν, ορισμένοι τα αφαιρούν χειρουργικά μετά την πήξη τους, άλλοι απλώς τα λαξεύουν, άλλοι τα καλύπτουν με κεφαλόδεσμους, και άλλοι τα αποδέχονται ως έχουν, φέροντάς τα ως νέα στοιχεία ταυτότητας. Στην Κανειία χώρα οι πολίτες δε λαμβάνουν την απαραίτητη καλλιέργεια αναφορικά με την ποιητική λειτουργία της μεταφοράς. 

Nespereira (Τα χρονικά της Κανειίας χώρας), #1



Της μνησίκακης που με το δηλητήριό της μόλυνε στο τέλος το πηγάδι;
Ρολάντο Μαρτίνια



Η Φάτιμα δεν είναι αγία. Θεωρείται Προστάτιδα της Κανειίας χώρας από τότε που αφαλάτωσε τη λίμνη φτύνοντας τρεις φορές μέσα της. Στα χρόνια που προηγήθηκαν και σε εκείνα που ακολούθησαν, μέσα στα δικά της σαγόνια έβρισκαν καταφύγιο όχι λίγες φορές μικρά κοτσύφια. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου στην πατρίδα της, η Φάτιμα αρνήθηκε να με φιλοξενήσει στο ενδιαίτημά της, που δεν ήταν παρά μια τέντα κάτω από το παλιό υδραγωγείο. Την είχε περιφράξει με σύρμα και δυο κορίτσια μου φώναξαν από μακριά να μην πλησιάσω γιατί δεν ανοίγει σε όποιον δεν έχει ράμφος. Η Φάτιμα κατασκεύαζε γλάστρες πλέκοντας τα ευλύγιστα οστά από τα κουφάρια των πουλιών που πέθαιναν κοντά της. Λένε ότι τις κολλούσε με το σάλιο της. Όποιος προσπάθησε να φυτέψει κάτι μέσα τους απογοητεύτηκε. 

Οι παραλογισμοί του Λ., συνεδρία #10


"Α... βλέπετε κύριε Ρούμπι; Μερικοί το αποκαλούν μοίρα ή πεπρωμένο. 
Συγχρονικότητα. 
Όμως εγώ αυτά τα πράγματα τα θεωρώ σχήματα μέσα στο χάος."
Jeffrey Thomas, Monstrocity

Ανοίγω την πόρτα. Με κοιτάζει στενεύοντας τις κόγχες των ματιών του. Μοιάζει κουρασμένος και γέρος. Του λείπει το θράσος των προηγούμενων φορών. Περπατά αργά σαν να βρίσκεται μέσα σε νερό. Καταβάλλει προσπάθεια για να καθίσει απέναντί μου. Κάνω επιτέλους την απόπειρα να ρωτήσω για τις κρίσεις του και τότε αυτός σηκώνεται απότομα, εκτινάσσεται με ένα άλμα προς την πολυθρόνα μου και σφραγίζει το στόμα μου με τις δυο του παλάμες. Προσπαθώ να αναπνέω κανονικά από τη μύτη και να μην επιτρέψω στους μύες του προσώπου μου να συσπαστούν. Η θέα του από αυτό το σημείο είναι αξιοπερίεργη. Παρατηρώ το κάτω μέρος του προσώπου του, τις ρυτίδες του λαιμού του, το στήθος του να ανεβοκατεβαίνει κάτω από το πουκάμισο με τα μικρά τετράγωνα κουμπιά, και κυρίως τα λεπτά δάχτυλά του. Με τα χέρια του ασκεί πίεση στο στόμα μου εξακολουθητικά με αγωνία, σαν να καιροφυλακτεί πότε το σαγόνι μου θα εκραγεί. Υιοθετεί στάση και ύφος ναυτικού που προσπαθεί να βουλώσει την τρύπα στο σκάφος που βουλιάζει μόνο με τη δύναμή του και ένα πανί, αγναντεύει πρώτα επιτηδευμένα ένα γύρω το δωμάτιο και αφότου επιθεωρεί θεατρικά και το ταβάνι, αρχίζει να φωνάζει μία μία τις λέξεις του. Στο όνειρό του βλέπει ότι βρίσκεται καταμεσής μιας ηλιόλουστης λεωφόρου καθισμένος στο τσιμέντο και με νυστέρι κόβει μεγάλα κομμάτια από κάποιο κρέας που κείτεται μπροστά του. Πρόκειται για μια δύσκολη δουλειά, τα χέρια του γεμίζουν αίματα και τα παπούτσια του λερώνονται, κάτι που μισεί όταν συμβαίνει. Ζεσταίνεται αφόρητα αλλά η αποστολή πρέπει να διεκπεραιωθεί, επομένως οφείλει να τεμαχίσει τέλεια εκείνη τη σάρκα. Ξαφνικά το οδόστρωμα ραγίζει και αναδύονται σαρκοφάγα ηλιοτρόπια, πεινασμένα για το πτώμα που του ανήκει. Στο σημείο αυτό κάνει μια παύση και μετατοπίζει ελαφρώς τους καρπούς του ώστε να σιγουρέψει τη λαβή του πάνω μου. Αισθάνομαι των ιδρώτα της παλάμης του στα χείλη μου. Εισπνέει λαχανιασμένος. Ξαναρχίζει να μιλάει αλλά τώρα με ένταση ψιθύρου και τόνο απολογητικό. Πρέπει πάση θυσία να σώσει εκείνο το ψοφίμι από τα λαίμαργα φυτά. Ανοίγει το στόμα και το καταπίνει σε μεγάλες μπουκιές. Ενώ μασάει, ταυτόχρονα κλαίει, κλαίει υστερικά με όλη του την καρδιά. Τα λουλούδια τρομάζουν και αποσύρονται. Μένει μόνος του, ο ήλιος δύει και "δεν υπάρχει κανένα άλογο τριγύρω για να φύγει μαζί του".  Ο επιτονισμός της φωνής του σε αυτή την τελευταία φράση ακούγεται τόσο πικρός που προσομοιάζει λυγμό. Κλείνει τα μάτια. Αποδεσμεύω αργά τα δάχτυλά του από το στόμα μου. Τα πλέκει ανάμεσα στα μακριά λευκά μαλλιά του. Όταν τα ελευθερώνει, οι τρίχες κατά τόπους χρωματίζονται σκούρες κόκκινες. Η επιτήρηση της εξέλιξης σχετικά με το θέμα του Λ. παύει οριστικά εδώ, ακριβώς στο σημείο εκκίνησης της ζωής μου μαζί του. 

Οι παραλογισμοί του Λ., συνεδρία #9


Όταν το μυαλό σταματάει
το μυαλό σταματάει
εμπρός είναι ώρα
το νύχι της ώρας

Μαρία Λαϊνά, Όχι Εγώ

Μόλις μπαίνει στο χώρο αρχίζω να παρατηρώ τη σκόνη σε κάθε επιφάνεια. Αυτή που καλύπτει το εσωτερικό των παπουτσιών του και αυτή που γλιστράει από τις ράχες των βιβλίων στην τσάντα του. Τους στροβιλιζόμενους κόκκους μπροστά στο παράθυρο και τους ακινητοποιημένους κάτω από το μαξιλάρι της πολυθρόνας που κάθεται. Από ώρα έχει ξεκινήσει να μιλάει αλλά εγώ με μανία υπολογίζω πόση σκόνη εισέρχεται κάθε δευτερόλεπτο στα πνευμόνια του. Εξετάζω με ακρίβεια τους σχηματισμούς που διαμορφώνει η εγκατεστημένη στο σιδερωμένο σακάκι του σκόνη. Κάνω υποθέσεις σχετικά με τους εγκλωβισμένους κόκκους μέσα στο καντράν του ρολογιού του, αναρωτιέμαι πόσες ώρες βρίσκονται εκεί και αν μετατοπίζονται από τα ρεύματα που δημιουργεί η κίνηση των δεικτών. Αναλύω της σύσταση της μαγνητισμένης σκόνης στον καθρέφτη πίσω από το κεφάλι του. Περιεργάζομαι οπτικά τον κάθε κόκκο που κατακάθεται στις καμπύλες του ζευγαριού των ομιλούντων χειλιών του υπό κίνηση, και έπειτα των σιωπηλών και σταματημένων χειλιών του. Σηκώνεται, απομακρύνει τα χείλη του από το παρατηρητήριό μου, ανοίγει την πόρτα και βγαίνει έξω. Μαζί του παίρνει και όλη την ικανότητά μου για βαθιά ενατένιση της σκονισμένης επιφάνειας των πραγμάτων. Δε με απασχολεί καθόλου η εξέλιξη που και πάλι δεν επιτεύχθηκε σχετικά με το θέμα του. Έχω ξεχάσει γιατί βρίσκεται εδώ κάθε βδομάδα. Δεν έχω ιδέα για τί πράγμα μονολογούσε σήμερα. Ανυπομονώ να ξανάρθει για να μπορέσω να μετρήσω τους κόκκους που φωλιάζουν στις ρυτίδες του.