Οι παραλογισμοί του Λ., συνεδρία #7



Η όψη του ήταν θλιμμένη και γύρω του υπήρχε μια κίνηση όντων, από εκείνα που αποκαλούνται ζωηρά γιατί οι ψυχές τους δηλώνονται από την κίνηση, και από εκείνα που αποκαλούνται ράθυμα, γιατί η κίνησή τους είναι εσωτερική και άδηλη.
Ruben Dario, Cuento de Pascuas

Αργεί δεκαπέντε λεπτά χωρίς να με ενημερώσει. Μπαίνει μέσα αναμαλλιασμένος. Στέκεται απέναντί μου σιωπηλός. Περνάνε δύο ή τρία λεπτά μαζί με δύο ή τρία πυροσβεστικά απ' έξω. Δε θέλει να καθίσει όταν του προτείνω, ευχαριστεί. Η φωνή του ακούγεται αλλοιωμένη, με ακονισμένο γρέζι. Ξεκινάει να περιγράφει τη μέρα του. Καθώς το κάνει, κοιτάζει μονίμως λοξά. Το κεφάλι στραμμένο λοξά, ο κορμός γερμένος λοξά, το βλέμμα καρφωμένο κάτω λοξά, τα χείλη σουφρωμένα λοξά. Έχει μεταμορφωθεί σε ένα γιγάντιο σημείο στίξης. Η ομιλία του διακόπτεται απότομα. Στρέφεται προς το μέρος μου. Λέει ότι παρατηρεί τα οστά του προσώπου μου. Πλησιάζει. Αφού τα ψηλαφίσει μου χαράσσει με το δάχτυλο αόρατες γραμμές στα σημεία όπου κατά την εκτίμησή του θα σχηματιστούν ρυτίδες. Αναλύει τη διαδικασία απώλειας του λίπους από τους ιστούς του προσώπου με την πρόοδο του γήρατος. Θυμάται ότι είχε γράψει ένα τραγούδι γι'αυτό, παλιά. Ο χρόνος τελειώνει. Φεύγει βιαστικά. Ξεχνάει στον καναπέ το σακάκι του. Επιστρέφει σύντομα. Περιεργάζεται το πηγούνι μου με την παλάμη του πριν πει αντίο. Σχολιάζει κάτι για την πυκνότητα του δέρματος. Επιδιώκει να με κάνει να νιώσω αμήχανα. Το καταφέρνει και δεν έχουμε σημειώσει καμία εξέλιξη αυτή τη φορά σχετικά με το θέμα του. (βλ. σημειώσεις συνεδριών 3, 4, 5, 6)

Fido as a name, #4, season finale



Τ' άλογα γύριζαν χωρίς το σώμα.
'Οταν ξανάρθαμε το καλοκαίρι,
Θε μου, πώς άλλαζαν οι πύργοι χρώμα!

Νάνος Βαλαωρίτης, Τροία

Στην είσοδο της γκαλερί υπήρχε ένα τραπέζι με ένα ρηχό μεταλλικό δοχείο γεμάτο τρίχες και δίπλα ένα ξυράφι. Οι επισκέπτες έπρεπε να ξυρίσουν τα φρύδια τους προτού έρθουν σε επαφή με το έργο. Περιεργάστηκα το έργο, βάδισα κυκλικά στο χώρο, δεξιόστροφα και μετά αριστερόστροφα, έκανα ότι μιλάω στο τηλέφωνο, κουράστηκα τελικά και κάθισα σε μια από τις τελευταίες καρέκλες, ούσα η μόνη καθήμενη επί ατέλειωτη ώρα."Το όνομα, εκείνοι που ακόμα το θυμούνται, αυτό που αντιπροσωπεύει για τον καθένα τους και ο προάγγελος της διέγερσης που προκαλεί η προβολή της μελλοντικής λήθης στο τώρα". Έτσι τιτλοφόρησε τη διάλεξή του ο ιστορικός τέχνης, ως επίτιμος ομιλητής των εγκαινίων της έκθεσης. Όταν επανέλαβε μεγαλόφωνα ολόκληρη την επικεφαλίδα ακούστηκαν πνιχτά γέλια. Όχι από μένα. Μίλησε πολύ, τον άκουγα, συγκράτησα λίγα. Κάτι για την απουσία. Κάτι για την έλλειψη. Κάτι για την ατέλεια. Άργησα να φύγω από εκεί. Στην έξοδο είχε σχηματιστεί τεράστια ουρά. Οι τέως επισκέπτες έπαιρναν πίσω τρίχα προς τρίχα τα φρύδια τους. Κατά σύμπτωση έμεινα τελευταία. Παρατήρησα ανενόχλητη την αντανάκλαση του καινούργιου μου προσώπου στο άδειο μεταλλικό δοχείο.

Fido as a name, #3


Στο νησί Fido θα βρεις μόνο έναν φάρο από βράχια. Ο φάρος είναι ανενεργός. Αυτό δεν οφείλεται στη χαλασμένη του λάμπα ούτε στην έλλειψη καυσίμου. Ένα θαλάσσιο ερπετό πίνει το λάδι του φάρου κάθε νύχτα. Ο μοναδικός κάτοικος του νησιού προσβλέπει ανένδοτος στις μέρες που τα ζώα θα φωσφορίζουν και οι άνθρωποι θα έχουν χαθεί.

Fido as a name, #2



...πελάτες του είναι όλοι όσοι σ’ αυτό τον κόσμο
τον βασάνισαν
πελάτες του δ ε ν ε ί ν α ι όσοι αυτός βασάνισε· 
δικάστηκε
κι έχει αθωωθεί.
Μίλτος Σαχτούρης

Υπαστυνόμε, τη μισώ. Μπορεί να μην τη σκότωσα εγώ, αλλά θα ευτυχούσα να το είχα κάνει υπό ανθηρότερες συνθήκες. Το όνομα που της δώσαμε όταν ένα πληκτικό απόγευμα τη βρήκαμε στον κήπο ήταν Αρουντέλ. Εις μνήμην της πρώτης γκουβερνάντας μου που πέθανε από ασφυξία στα δεκαεπτά της χρόνια κατά τη διάρκεια ερωτικής συνεύρεσης με τον πατέρα μου. Όνομα που βεβαίως η φονευθείσα έσπευσε να αλλάξει μόλις περπάτησε. Όπως εξάλλου έσπευσε και να δραπετεύσει από κοντά μου, να με δυσφημίσει και να με ξεχάσει. Αχ, αυτή η Fido, αυτό το αχάριστο αγκάθι της τύχης μου. Θα έπρεπε να είχα ενεργήσει ομοιοτρόπως, αλλά όχι. Την αναζήτησα, την ικέτεψα για τη συντροφιά της, της δώρισα τα πιο πολύτιμα κειμήλια που βρέθηκαν στην κατοχή μου, μόνο και μόνο για να εισπράξω ως ανταπόδοση αδιαφορία και χλεύη. Μιλάω έντονα; Σας φαίνομαι φορτισμένος; A, στην πραγματικότητα έπαψα από καιρό να είμαι. Αν κάτι μου έμαθε αυτό το παλιόπλασμα η Fido είναι να μην περιμένω από αυτήν. Να μην προσδοκώ ρόδα καλοσύνης ακουμπισμένα στο χερούλι καμιάς πόρτας. Πολλώ δε μάλλον, να μην ελπίζω στην ύπαρξη χερουλιού σε οποιαδήποτε πόρτα. Η ζωή μου αποτελεί μια καθημερινή καταδίκη εδώ και καιρό, και τα όνειρα ενός ξεχασμένου κλειδοκράτορα είτε δεν παράγονται δεν έχουν ενδιαφέρον πιστέψτε με. Ω, σας παρακαλώ, οι φήμες που με θέλουν ερωτευμένο μαζί της τελούν υπό καθεστώς πλήρους αναλήθειας, και ναι, σας μιλάω ακόμα εγώ και όχι κάποιος τραυματισμένος εγωισμός με μάσκα. Δεν ήμουν ερωτευμένος, κύριε, και ξέρετε γιατί; Επειδή ήμουν κάτι άλλο μαζί της. Μάλιστα, με αυτόν τον άσπλαχνο αχινό ονόματι Fido ήμουν συνεπαρμένος από κάποιου άλλου είδους συναίσθημα. Δε θα έχετε ποτέ πια την ευκαιρία να τη γνωρίσετε ώστε να σας συμβεί κάτι παρόμοιο, τί ατυχία. Ή ίσως και τύχη. Εφαρμόστε τη συμβουλή μου και ξεχάστε διαπαντός την παρούσα υπόθεσή, η έλλειψη αυτού του αποβράσματος που αυτοτιτλοφορήθηκε Fido από τον κόσμο μόνο ανακουφιστική μπορεί να αποβεί. Θα επιμεληθώ εγώ προσωπικά τα έξοδα του κρεματορίου, κανένας λόγος ανησυχίας. Θα φιλοτεχνήσω ακόμα και το μεταθανάτιο πορτραίτο όπως ακριβώς το παραγγέλνει στη διαθήκη της όσο και αν δεν το αξίζει αυτή η άκαρδη τεθνεώσα: με γαλάζιο νυχτικό και άτριχο κεφάλι. Κηδεία δε θα πραγματοποιηθεί για προφανείς λόγους. Ποιός θα ήθελε να συνοδέψει μια αμετανόητη αμαρτωλή στην τελευταία της βόλτα; Θέλω να καταγράψετε ότι ουδεμία σύνδεση διατηρούσα με την ίδια και τα μιαρά παράγωγά της εδώ και χρόνια. Ελπίζω ειλικρινά να μην ξαναγεννηθεί κάτι σαν αυτή. Σκοπεύω να περάσω τις ώρες που μου απομένουν στέλνοντας κατάρα και ανάθεμα στη Fido και σε όλα τα κάδρα που την αναπαριστούν. Και αν ακόμα δεν πειστήκατε για την άνευ προηγουμένου κακία και την ανικανότητά της για αγάπη ένα μόνο θα σας πω: αυτό που βλέπετε γύρω σας δεν είναι ένα αθώο Μουσείο. Έβγαλα όλα μου τα δόντια, τα τρύπησα ένα ένα, τα πέρασα σε μεταξωτή κλωστή, κατασκεύασα αριστοτεχνικά το μενταγιόν που μου ζήτησε και αυτή, το τέρας, το διέλυσε μπροστά στα μάτια μου ανακηρύσσοντάς με, την ίδια στιγμή, μοναδικό φύλακα του "Μουσείου των Οστών του Στόματος".

Fido as a name, #1 1/2


Τσίμπα το δέρμα μου με το ράμφος σου
απαλά απαλά
ξεδιάλεξε τις φλέβες μου
μία μία
μην παρασύρεσαι από τη βουτυρένια υφή
έννοια σου
και έχω ακόμα
φλέβες.
Esther R. R. Tystnaden, "Λύση και Παράλυση"


Προς επίγνωση του αξιότιμου νομικού συμβούλου του κατηγόρου μου


Αγόρασα το γεράκι την δέκατη έβδομη Μαΐου του 1968. Ο βασικός στόχος ήταν να το εκπαιδεύσω. Το αντικείμενο της εκπαίδευσής του εντοπιζόταν στο γρήγορο πέταγμα προς κατάρριψη στόχου. Η φύση του στόχου περιγραφόταν ως "εναέρια" εν γένει. Την εικοστή πρώτη Φεβρουαρίου του 1970 το ζώο υπέστη βαρύ τραυματισμό λόγω λανθασμένης θεώρησης ενός αντικειμένου ως στόχου. Συγκεκριμένα επιτέθηκε εναντίον του γλόμπου μιας λάμπας συγχέοντας τον με μπαλόνι, κατά τους εμπειρογνώμονες. Κατά αυτόν τον τρόπο ακρωτηριάστηκε το μισό από το ράμφος του. Η αναπηρία τού προκάλεσε μεταξύ άλλων ψυχολογικές παρενέργειες, κατά τους εμπειρογνώμονες πάντα. Κρίσεις υστερίας, έντονη φωτοφοβία και επιθετικότητα απέναντι σε οτιδήποτε καμπυλόγραμμο. Την τριακοστή Σεπτεμβρίου του 1971 το εκδίωξα από τη στέγη της φιλοξενίας μου και σταμάτησα να το εκγυμνάζω, υπό καθεστώς φόβου. Έκτοτε εξακολούθησε ποικίλης μορφής και διάρκειας καταστροφικές δράσεις εξωθούμενο από τη μανιακή παθογένεια που το διακατείχε, σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες ασφαλώς. Στις ζημιές συγκαταλέγεται και η "βίαιη αποσυμπίεση" που το πτηνό επέφερε στο σκάφος του πελάτη σας, για την οποία κατηγορούμαι. Με το παρόν δηλώνω υπεύθυνα ότι δε φέρω καμία ευθύνη απέναντι στην οριστική βλάβη του αερόστατου που διατηρούσε στην κατοχή του ο κατήγορός μου. Απευθυνθείτε στη μη κυβερνητική φιλοζωική οργάνωση η οποία όφειλε να το περιθάλπει μετά την προσωπική μου απεμπλοκή. Εξάλλου, ο χαρακτηρισμός μιας αποσυμπίεσης ως "βίαιας" αποτελεί πλεονασμό. 


Με εκτίμηση,
Fido


Fido as a name, #1


Καλή μου Μάρτζι,

Αναρωτιέμαι πώς να μοιάζεις πλέον. Στοιχηματίζω ότι ακόμα και ύστερα από όλα όσα συνέβησαν δεν έχει βαθύνει ούτε μια γραμμή στο δέρμα γύρω από τα μάτια σου. Εκείνος ο πολτός από φλοιό μανόλιας  όπως πάντα μου έγραφες θα πρέπει να κάνει θαύματα.
Δε σκοπεύω να απολογηθώ με μια επιστολή, η εξιλέωση της πράξης μου στα μάτια σου φαντάζει ακατόρθωτη. Επιθύμησα όμως να σου απευθύνω το λόγο ξανά χωρίς υπεκφυγές και η ανακούφιση που αυτή η έκφραση μου δίνει, ενδεχομένως να αποτελεί ένδειξη ότι η μεγαλύτερή μου απόλαυση, ο ύπνος, θα με ξαναπλησιάσει σύντομα σημαίνοντας την παύση της ακούσιας αυτοτιμωρίας μου.
Η αλήθεια είναι ότι για μήνες έκλεινα τα αυτιά μου. Από τότε που δεν είχα άλλες ιστορίες να πω, δεν άντεχα ούτε και να ακούω. Ωστόσο τίποτα δεν ήταν ικανό να κάνει την κόρη σου να σωπάσει. Ερχόταν σε μένα για να διηγηθεί με όλους τους πιθανούς τρόπους κάτι που δε συνέφερε ιδιαίτερα εσένα γιαγιά. Μου μιλούσε για το πώς παρασκεύαζες το γάλα της όταν ήταν βρέφος. Ασταμάτητα, περιγραφικά, εμμονικά παραγέμιζε τα μαραμένα μου αφτιά με αναρίθμητες εκδοχές αυτής της ανόητης παλιάς συνήθειας.
Σε αυτό το σημείο σου επισημαίνω την κατάσταση του μαρασμού στην οποία βρισκόμουν τότε, εντός της οποίας συνεχίζω λίγο ως πολύ να διαβιώ. Η αυτοάνοση ασθένεια που με είχε καταβάλλει έφτανε στην έξαρσή της. Οτιδήποτε εξιστορητικό, οποιασδήποτε μορφής διήγηση, κάθε είδους παραμύθι ή ακολουθία γεγονότων εκπεφρασμένη με αρχή μέση και τέλος, μου προξενούσε τα γνωστά ολέθρια συμπτώματα: εμετοί, ανατριχίλες, πόνος στα δόντια και μαύρισμα των ούλων, σπειροειδή εξανθήματα στα χέρια και πάνω από όλα εκείνον τον ανείπωτο βρόντο στα μηνίγγια. Εκείνη τα ήξερε όσο ζούσα μαζί της, με είχε δει να υποφέρω και γνώριζε καλύτερα από τον καθένα σε τί απαγορευόταν να εκτίθεμαι ως ασθενής. Παρ' όλα αυτά στάλαζε μέχρι τελευταίας σταγόνας το αφηγηματικό της δηλητήριο στα ευαίσθητα και ταλαιωρημένα αισθητήριά μου. 
Δεν ήταν τίποτα για μένα. Προμηθεύτηκα ένα κουτί γάλα σε σκόνη. Την έκανα να κλάψει. Μάζεψα τα υγρά σε ένα μπολ. Ακολούθησα τις οδηγίες του πακέτου. Ανάμιξα τα ζεστά δάκρυα με τη σκόνη. Της τάισα το περιεχόμενό του. Και έγινε.
Η απώλειά της μου έκανε καλό. Η νόσος μου βρέθηκε σε ύφεση- οι ώρες του ύπνου μου επίσης. Παρά τη φροντίδα που δέχομαι εδώ, αδυνατώ να αποκοιμηθώ χωρίς φάρμακα. Αποφεύγω να σκέφτομαι τις συνέπειες που είχε αυτή η εξέλιξη πάνω σου. Ελπίζω η απώλεια να μη σε κάνει να μοιάζεις ηλικιωμένη.

Με σεβάσμια αγάπη,
η εγγονή σου, Φίντο


Υ. Γ. Θα προτιμούσες να μιλήσουμε για τις ευεργετικές συνέπειες του φλοιού μανόλιας;

Danefæ #4



όσο πιο γρήγορα μπορείς να 'ρθεις στην πόλη
και να μαζέψεις τους ατίθασους σου σκύλους
κάποτε νόμιζες πως είχες δέκα φίλους
μα ένας-ένας σου την κάνα όλοι


οι σκύλοι σέρνονται στον δρόμο και γαβγίζουν
κι αγριεμένοι ψάχνουν για την μυρωδιά σου
έξω απ' το σπίτι μου στέκονται και μυρίζουν
έλα και μάζεψε τα κυνηγόσκυλά σου


να 'ρθεις να πάρεις τα σκυλιά σου, δεν τ' αντέχω
έχεις δυο μήνες που χαζεύω τα λουριά τους
κι έμαθα απ' έξω όλα τα ονόματά τους
το προτιμώ να σ' αγαπώ και να μην σ' έχω.

"Οι σκύλοι", Ανατολή Αργά

Ήταν ακρίδα και φιλοξενούσε κατά καιρούς μια ποιήτρια ως κατοικίδιο σε ένα κλουβί. Αν διάβαζε ποτέ αυτή την περιγραφή θα γινόταν έξαλλος και θα φορούσε αμέσως την κουκούλα του. Όχι ότι κανείς μας τον είχε γνωρίσει στ' αλήθεια. Ήταν από εκείνα τα σιωπηλά πλάσματα, τα πολύ αόρατα μέσα στην ισχνότητα της σιλουέτας τους και στη σπανιότητα της έκθεσης του δέρματός τους στον αέρα. Από εκείνα τα νεαρά στο διηνεκές, τα σχεδόν αχρονικά στοιχεία ενός περιβάλλοντος. Τα μονίμως γνώριμα, τα ποτέ ερωτευμένα. Τον καταλάβαμε όλοι νωρίς και κανείς δεν επιτάχυνε εξαιτίας του μετά τη δεύτερη συνάντηση. Υποτίθεται ότι υπήρχε κάποιος λόγος που μαζευόμασταν εκεί. 

Ήταν αυτός που μας εγκατέλειπε συχνά, ορθόπτερο γαρ. Εκ των υστέρων ίσως δημοσίευε κάποιο σονέτο της ποιήτριάς του στην υγειά μας. Εμείς αναθαρρούσαμε και συγκεντρωνόμασταν ξανά, χωρίς ασφαλώς να περιμένουμε σοβαρά πράγματα από τον άσωτο. Οι εμφανίσεις του αραίωναν, και κανείς από τους υπόλοιπους δεν είχε δικαίωμα διάσπασης προσοχής από το στόχο. Άρχισε να ασκεί σιγά σιγά τη γοητεία του φαντάσματος, έγινε το συστατικό που λείπει και σώζει τη συνταγή. Ο αγώνας μας πύκνωνε τον επόμενο καιρό, δεν έμενε χρόνος για παρατήρηση. Άλλωστε τα πράγματα πετιούνται για κάποιο λόγο στο υποσυνείδητο. Τα πηγαίναμε περίφημα και μετρούσαμε πλέον κερδισμένα οχυρά, ενώ αποφεύγαμε να μνημονεύουμε οτιδήποτε πέρα από τα απολύτως απαραίτητα. 

Ήταν ένα μακρύ ειρωνικό βράδυ για όλους μας εν αναμονή κρίσιμου ανταποδοτικού χτυπήματος από τους "άλλους". Η σύναξη εξελισσόταν σε δύστροπη αναμονή του ξημερώματος. Συγκεκριμένα τότε επέλεξε να εμφανιστεί στο κατώφλι ξανά η ακρίδα. Δε χαιρέτησε. Όρμησε μέσα και κάθισε πάνω στο τραπέζι. Έβγαλε από μια τσέπη ένα κουρέλι και το πέταξε κάτω. Μας ενημέρωσε ότι η ποιήτρια στο κλουβί είχε αυτοκτονήσει και ότι το κομμάτι ύφασμα ήταν το μοναδικό απομεινάρι. Ο ίδιος το έπλεξε από τις τρίχες της. Αμέσως καταλάβαμε ότι η ομάδα μας εξέπνεε. Περίσσεψαν τα συνομωτικά βλέμματα. Μοιράστηκαν οι ανατριχίλες της ηδονής του οριστικού. Καπνίσαμε όσο αντέξαμε. Σιωπηλοί, μπορεί να βήξαμε μερικές φορές. Όταν νιώσαμε έτοιμοι αφήσαμε την ακρίδα να χρησιμοποιήσει τις βελόνες. Παρά το επιμένον σκοτάδι το έκανε με δεξιοτεχνία. Και η ανατολή ήρθε αργά.

Danefæ #3

"Non si riferisce il reale, lo si proferisce"
Paolo Fabbri


"Lost is the New Baroque"
Esther R. R. Tystnaden

Ένα κρανίο με εξέχουσες κλωστές αντί για τρίχες οι οποίες εφορμούν από ατροφικές κόκκινες φύτρες. Κάπως έτσι μοιάζει το κεφάλι του βασιλικού διασκεδαστή, μια πρώτης τάξεως αφορμή για να στρέψεις αλλού το βλέμμα αν διασταυρωθείς μαζί του στο διάδρομο. Συνήθως περιφέρεται στο παλάτι με ένα μπρούντζινο κάδρο ανά χείρας μουρμουρίζοντας σατυρικούς στίχους. Εκείνο το βράδυ δεν τον συνάντησα καθόλου, ούτε τον βρήκα να κλαίει χωμένος στην κόγχη κάποιου παραθύρου- άλλη προσφιλής του δραστηριότητα. Οτιδήποτε εξέχει από τα προσδοκώμενα με απογοητεύει αιφνίδια. Κατευθύνθηκα έτσι στη σάλα της τραπεζαρίας προκειμένου να αντλήσω επιπλέον υλικό για το βραδινό αναστοχασμό μου, επιθυμία που εκπλήρωσα άμεσα και στυγνά, ακόμα από το κατώφλι της μισάνοιχτης πόρτας του δωματίου. Όλοι οι καλεσμένοι είχαν κρυφτεί. Μια μακρόστενη οθόνη είχε σχηματιστεί κάτω από τα τραπεζομάντηλα και πάνω από το αντανακλαστικό δάπεδο όπου προβάλλονταν σπάνια υποδήματα, στριφωμάτα λεκιασμένων φορεμάτων, ανυπόμονα μέτωπα, ακάλυπτα τεχνητά μέλη, ανάδελφα χαμένα γάντια και το χαμένο χρυσό μονόκλ του σερ Έσερ φορεμένο στο υγιές μάτι του κλέφτη του. Παραφύλαξα πίσω από τη γλάστρα ενός γιγάντιου μπονζάι. Στην έκκεντρα στημένη αρένα ο γελωτοποιός δερνόταν με τον αυλικό ζωγράφο. Ο τελευταίος αρνούνταν επίμονα μέχρι θανάτου να συμπεριλάβει στο βασιλικό οικογενειακό πορτραίτο τον πρώτο. Ο βασιλιάς ουρλιάζοντας εκσφενδόνιζε διάφορα τιμαλφή προς το μέρος τους. Η βασίλισσα λιποθυμούσε και συνερχόταν σε περιοδικά διαστήματα. Οι υπηρέτες έτρωγαν αγχωμένοι τα υπολείμματα του δείπνου. Ευτυχώς παρά την επερχόμενη πλήξη μου εξακολούθησα να παραφυλάω. Η πάλη ασφαλώς αποδείχθηκε σύντομη και άνιση. Ένας λεκές πότισε τριχοειδώς το μωσαϊκό για να σφραγίσει τη λήξη της. Τότε ανέλπιστα παρατήρησα: Το πάτωμα είχε ραντιστεί με δόντια. Όταν εκκενώθηκε η αίθουσα συνέλεξα τα στελέχη σε ένα βάζο και τα μετέφερα αμέσως στο εργαστήριο. Αποδείχθηκαν εξαιρετικό εργαλείο της τρέχουσας έρευνας που εκπονούσα σε απευθείας ανάθεση από τον υψηλότατο. Τα τάισα στον νεαρό ρινόκερο που πρόσφατα είχε καταφτάσει στην ενδοχώρα ζωντανός συνοδεία μερικών ταλαιπωρημένων ιεραποστόλων. Τα έφαγε με προθυμία και με διευκόλυνε αφάνταστα στο δύσκολο έργο που με περίμενε, αυτό της αποξήρανσης του πεπτικού του συστήματος. Κατάφερα να τον βαλσαμώσω αξιοπρεπώς έπειτα από δουλειά ενός ολόκληρου εξαμήνου. Το λείψανο αντικατέστησε έκτοτε τον πολυέλαιο της αίθουσας του θρόνου βυθίζοντάς την στο σκοτάδι. Παραιτήθηκα· ελαφρώς θλιμμένος που πλέον ήταν για μένα αργά να ξεκινήσω καριέρα στο πεδίο της Σημειωτικής.