νήμα της στάθμης, #3

Υποφέρω από τον κίτρινο πυρετό, από τότε που γύρισα από το ορυχείο. Όπως και τόσοι άλλοι. Τα μάτια μου είναι κίτρινα. Ανάμεσα στα φρύδια μου αισθάνομαι σαν να έχει σφηνωθεί ένας σιδερένιος επίδεσμος. Η γλώσσα μου μοιάζει με νησίδα άμμου και η κεντρική της ράβδωση με σκουριασμένη ραφή. Το στόμα μου έχει γεύση από ανείπωτα πράγματα, μια γεύση με νύχια και κέρατα, πτερύγια και φτερά μαζί. Το κεφάλι μου ζυγίζει έναν τόνο ή περισσότερο και μέσα του βρυχώνται σαράντα θύελλες. Τα βράδια τραγουδάω τον ψαλμό για να γαληνέψω αλλά ο ψαλμός προσελκύει κοντά μου τα παιδιά. Έρχονται κατά πάνω μου σαν υπνωτισμένα, με φιλάνε, με αγκαλιάζουν, με δαγκώνουν, κάνουν τα πάντα για να κολλήσουν τον πυρετό.

νήμα της στάθμης, #2

Ήρθε για άλλη μια φορά η άνοιξη. Ένα αγόρι ταΐζει κάτι μικρά ζώα που έχουν μαζευτεί γύρω από το άγαλμα στην πλατεία. Δεν είναι περιστέρια, είναι ένα πλήθος από μαύρα σκυλιά, πολύ μικρά, σε μέγεθος πουλιού. Δεν τους ρίχνει ψίχουλα, σκίζει κομματάκια κομματάκια από το δέρμα των χεριών του και τα σκορπάει γύρω τους. Αυτά ορμάνε να τα πιάσουν όσο είναι ακόμα στον αέρα και παρόλο που δεν έχουν φτερά καταφέρνουν τέτοια άλματα ώστε το αγόρι τρομάζει, τραβιέται απότομα πίσω και πέφτει μέσα στην αγκαλιά του αγάλματος. Η άνοιξη είναι η αγαπημένη εποχή του μαρμάρινου ανδριάντα.

νήμα της στάθμης, #1

Από το διυλιστήριο η θάλασσα απείχε περίπου είκοσι χιλιόμετρα. Κάποτε ο διευθυντής τοποθέτησε δίπλα στην είσοδο ένα ενυδρείο με τρία λευκά χέλια. Κανείς δε φάνηκε να εκτιμά αυτή τη χειρονομία. Σίγουρα έδειχνε κάπως παράξενο ένα γυάλινο παραλληλεπίπεδο δοχείο με καπάκι, γεμάτο με νερό και με τρεις λωρίδες κινούμενης σάρκας μέσα του, να έχει εγκατασταθεί δίπλα στον αυτόματο πωλητή του καφέ. Το πρώτο βράδυ μετά την άφιξη των τριών ζώων, ο επιθεωρητής εργασίας σημείωσε στο βιβλίο ελέγχου στο πεδίο των ειδικών παρατηρήσεων: "πέντε ή έξι υπάλληλοι μετά το πέρας της βάρδιάς τους εντοπίστηκαν να στέκονται ακόμα στο πόστο τους αγγίζοντας με ύποπτο τρόπο απόκρυφα σημεία του σώματός τους ταλαντευόμενοι μπροστά και πίσω". Το επόμενο βράδυ η καθαρίστρια που φρόντιζε την κεντρική αίθουσα αποστακτηρίου αναγκάστηκε να καλέσει ασθενοφόρο. Στο πυρίμαχο τσιμέντο του δαπέδου βρήκε ξαπλωμένους δέκα εργάτες να αιμορραγούν από το πρόσωπο, λόγω των πληγών που προκάλεσαν ο ένας στα μάτια του άλλου- ή ο καθένας στα δικά του, αυτό δεν εξακριβώθηκε- τρυπώντας τα βλέφαρά τους με συρραπτικό. Οι νοσοκόμοι παραξενεύτηκαν όταν είδαν τους τραυματίες να γελούν με σπασμούς. Το τρίτο βράδυ ο διευθυντής αναστατωμένος αποφάσισε να επιβλέψει ο ίδιος την κατάσταση στο διυλιστήριο. Τα φώτα ήταν όλα σβηστά όταν έφτασε και αυτό τον οδήγησε με βιασύνη στην αίθουσα με τους αντιδραστήρες. Ξαπλωμένοι στα λευκά πλακάκια οι εργάτες του εργοστασίου γυμνοί, άλλοι στριφογυρνούσαν οφιοειδώς μόνοι τους και άλλοι ερωτοτροπούσαν μεταξύ τους παράγοντας υγρούς ήχους. Οι διηγήσεις του διευθυντή έχουν την αξιοπιστία ενός έγκλειστου σε ψυχιατρική κλινική πλέον. Ωστόσο εκείνη τη νύχτα έγινε όντως η μεγάλη έκρηξη. Εμπειρογνώμονες είπαν ότι πυροδοτήθηκε στην αίθουσα των αντιδραστήρων. Το άλλο πρωί πηγαίνοντας στη δουλειά ήμουν ο πρώτος που πρόσεξα τη στάχτη στον αυτοκινητόδρομο. Κάλεσα την ασφάλεια και πλησίασα προσεκτικά τα αποκαΐδια. Το μόνο που έδειχνε να έχει ζωή εκεί γύρω ήταν ένα παράταιρο ενυδρείο με τρία άσπρα χέλια. Το μάζεψα και το έβαλα στο πορτ μπαγκάζ. Όταν σχόλασα οδήγησα μέχρι την ακτή. Άνοιξα το καπάκι και τάισα ένα ένα τα χέλια στον ωκεανό.

και οι μαύροι στήμονες; #4

Η νόσος του C. είναι μια ασθένεια μη θεραπεύσιμη, εκφυλιστική και ενδεχομένως θανατηφόρα. Εντοπίζεται σε άτομα που εκούσια ή ακούσια έχουν οδηγηθεί στην κατάσταση του μυαλού να συγκεντρώνουν τη σκέψη τους έντονα γύρω από κάποιο άλλο άτομο. Πρόκειται για μία κλασική περίπτωση επαναλαμβανόμενου ασυναίσθητου αυτοτραυματισμού. Οι νοσούντες βιώνουν την εξής ψυχοσωματική συμπτωματολογία: παρατηρούν προοδευτικά τους αρμούς ανάμεσα στα πλακάκια του πατώματος του εκάστοτε δωματίου όπου βρίσκονται να μετατρέπονται σε χαρακιές που συνεχίζονται πάνω στο σώμα τους διατρέχοντας χωρίς διακοπή το δέρμα των ποδιών, της κοιλιάς, του στήθους, του κρανίου και της πλάτης τους. Η καταρροή αίματος και η πιθανότητα επιμόλυνσης των πληγών αποτελούν αμελητέα ιατρικά ζητήματα σε σχέση με ένα συγκεκριμένο ψυχιατρικό φαινόμενο που εκδηλώνεται παράλληλα: ο ασθενής αναγνωρίζει στις δερματικές σχισμές τη διάμετρο και το μήκος των νυχιών του ανθρώπου που έχει θέσει ως αντικείμενο της σκέψης του, τον οποίο κατά συνέπεια κατονομάζει νοητά σαν δράστη των προαναφερθέντων αυτοτραυματισμών. Το εβδομήντα τοις εκατό των περιστατικών καταλήγουν με τον ασθενή να επιδιώκει να αποκολλήσει τα πέλματα του από τα πλακάκια και να δοκιμάζει συνεχή επιτόπια άλματα ή να κρεμιέται από την οροφή. Αξιοσημείωτη είναι η ιδιαιτερότητα ενός τριάντα τοις εκατό των περιστατικών στα οποία ο ασθενής επιδιώκει να αυξήσει όσο μπορεί την επιφάνεια του σώματος του που εκτίθεται στα πλακάκια, και επομένως στον αυτοτραυματισμό, με αποτέλεσμα να οριζοντιώνεται και να κυλιέται επίμονα στο πάτωμα παρουσιάζοντας μάλιστα χαρακτηριστική εικόνα ευφορίας. 

και οι μαύροι στήμονες; #3

Χτες το βράδυ τα δύο παιδιά μου δεν πείθονταν να κοιμηθούν με τίποτα. Σταμάτησα κάποια στιγμή να τα παρακαλάω και επέστρεψα στο κρεβάτι μου. Τα άκουσα να σηκώνονται και να περπατάνε στο διάδρομο. Μετά τα άκουσα να χτυπάνε τα κεφάλια τους στον τοίχο του μπάνιου, επίμονα και ακούραστα, ώσπου άρχισαν να ραγίζουν τα πλακάκια. Στη συνέχεια άρχισαν να ανοίγουν τρύπα στο επίχρισμα του τοίχου το οποίο έπεφτε στο πάτωμα και έπειτα έφτασαν στα τούβλα, που για να τα διαπεράσουν θα πρέπει να κατέβαλαν ιδιαίτερο κόπο αν κρίνω από τους μικρούς λυγμούς που τους ξέφευγαν. Ακολούθησαν υγροί μεταλλικοί θόρυβοι. Στο τέλος άκουγα μόνο ένα απαλό σύρσιμο από κάτι μαλακό πάνω σε κάτι σκληρό οπότε με πήρε ο ύπνος. Το πρωί βρήκα τα δύο παιδιά μου καθισμένα αντικριστά στη μπανιέρα. Υπήρχε μόνο λίγο ξεραμένο αίμα στα πρόσωπα και είχαν δέσει  ήδη με επίδεσμο τα μέτωπά τους. Μόλις με είδαν χαμογέλασαν πλατιά αποκαλύπτοντάς μου δυο ζευγάρια από κατάμαυρες οδοντοστοιχίες. Πήγα προς το μέρος τους και χάιδεψα στοργικά τα λερωμένα μαλλιά τους. Τα είχα καταλάβει όλα. Ήθελαν απλώς να γλείψουν το μαύρο νερό που κυλούσε στις σωληνώσεις του σπιτιού μας προτού αποφασίσω να σφραγίζω τις βρύσες. 

και οι μαύροι στήμονες; #2

Το πρώτο πράγμα που έμαθα όταν μπήκα σε αυτό το στρατόπεδο ήταν ότι αν ο διοικητής με ανακαλύψει να αυνανίζομαι μπροστά σε κάποιον καθρέφτη με την ουρά μου τυλιγμένη στο λαιμό, θα με πνίξει με αυτήν. Οι ουρές πρέπει να διατηρούνται ευθυτενείς.

και οι μαύροι στήμονες; #1

Χρόνια ολόκληρα. Έρχεται να με συναντήσει κάθε απόγευμα κάτω από το σιδερένιο κιόσκι στο πάρκο. Φοράει μεγάλη κουκούλα. Την παραμερίζει όταν εμφανίζομαι στο οπτικό του πεδίο. Είναι αλήθεια ότι δεν έχω δει ούτε μια φορά το κόκκινο κοστούμι του τσαλακωμένο. Όπως δεν έχω μάθει ποτέ πώς μοιάζει το πρόσωπό του, στην περίπτωση που υπάρχει πρόσωπο απέναντί μου. Κάτω από την κουκούλα και πάνω στο λαιμό του στέκεται πάντα ένα πλαστικό κεφάλι λύκου, ανέκφραστο, με τρύπια μάτια και ανοιχτό στόμα. Έτσι μπορεί να ανασαίνει και να βλέπει. Αμφιβάλλω κατά πόσο μπορεί να ακούει. Η μάσκα μοιάζει βαριά και αδιαπέραστη. Οι σπόνδυλοί του θα πρέπει να υποφέρουν από τη μεταφορά αυτού του δεύτερου κρανίου. Ο μόνος τρόπος επικοινωνίας μας είναι οι αναπνοές. Με τα χέρια ακουμπισμένα στα γόνατα καθόμαστε αντικριστά ο ένας στον άλλον και ανασαίνουμε. Εισπνέουμε και εκπνέουμε ο ένας πάνω στον άλλον αργά και χορταστικά. Μετά νυχτώνει και εγκαταλείπουμε το πάρκο ο καθένας από διαφορετικό δρόμο. Τους πρώτους μήνες της γνωριμίας γυρνούσα σπίτι με έναν καυτό πόνο στα πνευμόνια, έναν πόνο που τώρα μόνο σαν λέξη θυμάμαι πως έμοιαζε.