
1. Αυτός στο χώμα
Κι ο βήχας του ακόμα
Στο διάδρομο
2. Τον ικέτευα
Όλο το απόγευμα
Κι όμως έδυσε
3. Γράφεις χαϊκού
Αφήνεις διαθήκη
Τρία βότσαλα
4. Σε ατενίζω
Μέσω τηλεσκοπίου
Και πάλι τρέμω
5. Μ’ένα τσεκούρι
Στον ώμο αναζητώ
Χέρια ποιητών
"Πραγματι η νυχτα με συμφερει. Πρωτα-πρωτα ελαττωνει τις φιλοδοξιες... υστερα διορθωνει τις σκεψεις... επειτα συμμαζωνει τη θλιψη και την κανει υποφερτοτερη... τη σιωπη με σεβας ανατεμνει... εξαιρει την οσφρηση μα προπαντων η νυχτα π ε ρ ι ζ ω ν ε ι ." Νικος Καρουζος (17.7.1926 - 28.9.1990 )
Είχα -για τα γέλια- ένα "μέρος" να "παίξω"
ένα ρόλο σε έργο μυστήριο.
θα μ' ανάγγελνεν ένα (ως θάμπαινα απεξω)
χαιρώο εμβατήριο
Και θάμουν -για κέφι- τι τέλειος όταν
με τούτη μου ήθελε προβώ τη γκριμάτσα
στο φως της Σκηνής -ως assorti θα μου 'ρχόταν
και φόρμα και φάτσα...
Και να-'μαι!. Μα κύταξε! Ζικ-ζακ λυγμού βιόλας
κειδά με περδίκλωσε -που ο κόσμος μ' εκύτα-
και -φείδι- ένα σφύριγμα των φλάουτων κι' όλας
με βρήκε -σαϊτα.
Τι αστείο!. Θα γέλαγα.. Μα πάλι η ανάσα
μου, επιάστη σε τρέμενς βιολιού -σάμπως βούρλου.
και κάτω -όρνια ανήσυχα- μου εκρώξαν τα μπάσα
στον κρότο ταμπούρλου!
Σοβαρά;... Θα τραγούδα;... Κι' είχα -στο Δία
τ' ορκίζομαι- ένα ρόλο ίδιο θάμα...
Δεν μούπαν πως θάκλαιγα κι αντίς κωμωδία
θα παίξω σε δράμα...
© 2010- 2024 Felicia Cyaniris